و اگر مشاهده مىكنيم كه در روايات اهل بيت و همچنين اهل تسنن نقل شده است كه اين آيه اشاره به گمراهان و تفرقه اندازان و بدعتگزاران اين امت است ، در حقيقت از قبيل بيان مصداق ، مىباشد ( 1 ) زيرا اگر اين مصداق بيان نمىشد ، ممكن بود عده اى تصور كنند كه منظور از آن منحصرا ديگران هستند و به اصطلاح ضمير را به ديگران برگردانند و خود را تبرئه كنند ! . در روايتى از امام باقر ع كه در تفسير على بن ابراهيم در ذيل اين آيه نقل شده چنين مىخوانيم : فارقوا امير المؤمنين عليه السلام و صاروا احزابا : « يعنى آيه اشاره به كسانى است كه از امير مؤمنان جدا شدند و به دسته جات مختلف تقسيم گرديدند » ( 2 ) . رواياتى كه در زمينه افتراق و پراكندگى اين امت - به عنوان پيشبينى - از پيامبر اسلام ص نقل شده ، نيز اين حقيقت را تاييد مىكند . زشتى تفرقه و نفاق اين آيه بار ديگر ، اين حقيقت را كه اسلام آئين وحدت و يگانگى است و از هر گونه نفاق و تفرقه و پراكندگى بيزار است با تاكيد تمام بازگو مىكند و به پيامبر مىگويد برنامه و كار تو هيچگونه شباهتى با افراد تفرقه انداز ندارد ، خداوند منتقم قهار از آنان انتقام خواهد گرفت ، و عاقبت شوم اعمالشان را به آنها نشان مىدهد . توحيد نه تنها يكى از اصول اسلام است بلكه تمام اصول و فروع اسلام و همه برنامه‌هاى آن بر محور توحيد دور مىزند ، توحيد روحى است در كالبد همه تعليمات اسلام ، توحيد جانى است كه در پيكر اسلام دميده شده است . اما با نهايت تاسف آئينى كه سر تا پاى آن را وحدت و يگانگى تشكيل مىدهد ، امروز آن چنان دستخوش تفرقه نفاقافكنان شده است كه چهره اصلى خود

--> ( 1 ) و ( 2 ) نور الثقلين جلد اول صفحه 783 .